"Ιδού Εμείς" Νέο βιβλίο από την Μαρία Σκουρολιάκου

''ΙΔΟΥ ΕΜΕΙΣ'' Το ταξίδι αρχίζει!
Με άλικο πουκάμισο, με χέρια φτερά, με τον λύχνο του στήθους ανάβοντας προμηθεϊκές φωτιές.
ΙΔΟΥ ΕΜΕΙΣ, στα ''άγια των αγίων'' μας ακουμπώντας, αιώνων άνθη φέγγοντας.
ΙΔΟΥ ΕΜΕΙΣ, στις λεωφόρους με τα φιμωμένα βογκητά, στο πλήρωμα του πόνου ασθμαίνοντας να κερδηθεί το φως, εκεί όπου άλλοι 'εμείς' μιλούν απάτη, επιφάνεια, παράνοια.
ΙΔΟΥ άγρια ζάχαρη κι ολόγιομο φεγγάρι!
ΕΜΕΙΣ στο άνω διάζωμα εωθινές ανεμίζοντας λέξεις!
***
''ΙΔΟΥ ΕΜΕΙΣ'' Σεπτέμβρης 2024
Από το Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ'

Καλοτάξιδο ευχόμαστε να είναι.

Αμφίκλειας-Ανοικτός κύκλος δημιουργών 24/6. Παρουσίαση ποιητικής συλλογής Β. Ευθυμίου

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΣ άνθρωποι! από την Μαρία Σκουρολιάκου

Ανταγωνισμός λαμπρών φωτοστολισμών είναι τα Χριστούγεννα;
Φωτογραφήσεις και χάρτινες ευχές εικονικές για το ''φαΐ'', για το ψηλότερο σκαλί, για τους προβολείς δόξης;
Πού μια φωνή να σταματήσει το περίλαμπρο σκοτάδι που μας ντύνουν;
Να φανούν τα μικρά κεράκια των ματιών στην έρημο του αληθινού, που ικετεύουν ένα χέρι απέριττο.
Να φανούν πέρα απ' το παραπέτασμα, τα βεγγαλικά που σκοτώνουν. Οι λέξεις που θέλουν να ξεχάσουμε.
Πίσω από την εμβόλιμη δια-σκέδαση, η αλήθεια σε μια ''επί γης ειρήνη'' θρηνεί ακατάπαυστα το πρόσωπό της.
Διάλειμμα: ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΣ άνθρωποι.
Μ. Σκουρολιάκου  ΠΗΓΗ

Σώμα του Χρόνου-Παρουσίαση βιβλίου

ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ'' ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ
Ήταν μια μαγική βραδιά! Με ποίηση, τιμή, συγκίνηση! Με ένα συγκλονιστικό ''μαζί''!!! Απ' την καρδιά μου ευχαριστώ τους συμπατριώτες μου που πλημμύρισαν με την παρουσία τους το Πολιτιστικό Κέντρο Αμφίκλειας, αλλά κι όσους δεν μπόρεσαν, όμως ήξερα πως ήταν εκεί! Ευχαριστώ τους εξαιρετικούς ομιλητές κι όλους τους συντελεστές της εκδήλωσης, με τους οποίους ταξιδέψαμε το ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΌΝΟΥ'' Ευχαριστώ για το υπέροχο ταξίδι!!!
Μαρία Σκουρολιάκου  ΠΗΓΗ

Αμφίκλεια: Παρουσίαση ποιητικού έργου της Μαρίας Σκουρολιάκου στις 11/6

Βυζαντινές φωνές από την Μαρία Σκουρολιάκου

Ημέρες
με τα «Υπερμάχω» και τα «χαίρε»
φυσάνε στην ψυχή βυζαντινές φωνές.

Τις νύχτες, οι σκιές είναι μητέρες
που φέρνει αντάμα της η Παναγιά,
να ξεπονάνε κάθε άνοιξη τα σπλάχνα τους.
Δεν τις θωρείς
μόνο τις νιώθεις απ’ το χάδι του αγέρα.
Τις αναπνέεις στο αγιόκλημα
και μες στο μωβ της πασχαλιάς.
Με το κεφάλι τους γερτό
σαν τη Γλυκοφιλούσα.
Σχήμα αγκαλιάς που ξενιτεύτηκε
στα φαναράκια που κρυώνουν
από το ένα του Διογένη
ως του Νυμφίου τα μετρημένα
και της Μεγάλης της Παρασκευής
τα νηπενθή.

Μια στρατιά ξυπόλυτοι Χριστοί
μ’ ένα «γιατί» χτυπούν ξανά της γης τα ρόπτρα.
Η Ανάσταση
θρηνεί διαμελισμένα όνειρα και δακρυσμένη
καρτεράει τον άλλο Απρίλη.
''ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ''  ΠΗΓΗ

Το φως της ποίησης από την Μαρία Σκουρολιάκου

Ποίηση! Η δική μου μεταλαβιά. ΠΗΓΗ
Ποίηση. Επώδυνο πέρασμα στον λόγο που αγρυπνάει. Ένα θαύμα που γέννησαν με λέξεις ελληνικές αθάνατοι Αιγαίοι, για να μυηθούμε στο απέραντο βάθος των πραγμάτων, που μας κρύβουν οι λαμπερές επιφάνειες.
Ποίηση! Μέτρο ζωής με τα σταθμά της ελευθερίας.
Ποίηση! Λάμπα θυέλλης των καιρών.
Ποίηση! Των ματιών το φως, η εστία και των σωμάτων ο βωμός, η ζεστασιά κάθε μορφής αγάπης, η αντίσταση σε ότι την καταλύει. Το κόκκινο μαντήλι που συνέχει τον χορό της και την κοινωνάει. Η καρδιά, που μέσα της, οι φωνές ομολογούν το ασύλληπτο θαύμα της. Το αιώνιο μέσα στο εφήμερο, το παντοτινό μέσα στο μεταβαλλόμενο.
Ο τόπος, που βρίσκει η ψυχή, στη φυλακή της ύλης, να μετρήσει τον χώρο, τον χρόνο, τα πράγματα, με άλλα μέτρα. Εκεί εγγράφεται η ποίηση. Εκεί το νερό που κυλάει, γίνεται τα τρυφερά παιδικά χρόνια. Ένα κλωνάρι ελιάς σε πάει κατευθείαν στην Αθήνα του μύθου. Στις ρόγες ενός σταφυλιού χορεύει ο Διόνυσος. Τα τριαντάφυλλα στον κήπο ευωδιάζουν τη Σαπφώ.
Στη σκοτεινιά των οριζόντων, εγερτήρια φωνή είναι η ποίηση που γίνεται κραυγή. Αντιστέκεται στη σκληρότητα, ενώνοντας τη γη με τον ουρανό. Περιφέρεται στο απλό και το αθώο, συντεταγμένη στην τέταρτη διάσταση. Παλεύει να επαναφέρει την αλήθεια, που έχει κρυφτεί στα μάτια των παιδιών, στο ιδιωτικό άπειρο, στις καρφωμένες στον σταυρό μεσσίες λέξεις.

Ο Δεκέμβρης της Γέννησης από την Μαρία Σκουρολιάκου

Την άγια νύχτα, θα λάμψουν πάλι εκτυφλωτικά, οι περιούσιοι της ύλης. Την ίδια νύχτα, πεφταστέρια-άνθρωποι, θα σβήνουν, της ζωής αζήτητοι. Παιδιά άλλου θεού θα κάνουν κλήσεις αναπάντητες, στις πόρτες του συστήματος. Θα καίγονται παλεύοντας να ζεσταθούν.
Χάσαμε το Δεκέμβρη της Γέννησης στους ατέλειωτους θανάτους. Χάσαμε το αστέρι μας. Αυτό που ψάχναμε στον ουρανό της αθωότητάς μας, όταν γινόμαστε άγγελοι και μάγοι στα όνειρά μας, για το μικρό Χριστό που σώθηκε απ’ τη σφαγή. Γιατ’ είχαμε τη χαρά της άγνοιας. Τώρα που μάθαμε, το αστέρι άλλαξε πορεία. Μεσαίωνας στα όνειρα και χρόνος πέτρινος, μας γονατίζει. Απλώνεται πάνω στον μαγικό των Χριστουγέννων και τον σκεπάζει τραγικά, αφού ο Ηρώδης είναι εδώ και υπογράφει θρήνους.
Εδώ όμως, είναι και το άλλο φως, που λάμπει στων παιδιών τα μάτια κι ας μην χτυπήσουνε φέτος την πόρτα μας, να μας ξυπνήσουνε τα χρόνια, όταν τα χέρια μας γέμιζαν με καρύδια, μήλα και υποδιαιρέσεις της δραχμής. Το φως, που περιμένει στων γονιών τα πρόσωπα για μια ζεστή αγκαλιά, που ίσως δεν θα γίνει. Είναι των φίλων τα μηνύματα με κείνο εκεί το αχ και με τα σύμβολα που γράφουν το μαζί από μακριά. Είναι των πονεμένων η σιωπή που μέσα μας ουρλιάζει.
Αυτό το φως, που όταν τα πληθωρικά ηλεκτρικά λαμπάκια σβήσουν, θα αναδείξει των αναίσθητων ωρών τη γύμνια. Την πλάνη και την ερημιά του αληθινού, σε μια εικονική «επί γης ειρήνη».
Γιατί η ιστορία των Χριστουγέννων με τη συμβολική αναγωγή, αποκαλύπτει τις συνέπειες του κακού. Κι ότι είναι χάρτινες οι ευχές, σαν είναι μόνο λέξεις.
Ας ελπίσουμε λοιπόν ουτοπικά, σαν ποιητές.
Ας πιστέψουμε στην αντίστροφη μέτρηση που σηματοδοτεί κάθε γέννηση.
Ας σταθούμε στο φως. Κι ας παλέψουμε γι’ αυτό με την καρδιά μας.
Χ ρ ό ν ι α Π ο λ λ ά!
Μαρία Σκουρολιάκου

«ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ» Η νέα ποιητική συλλογή της Μαρίας Σκουρολιάκου

Στην ποιητική συλλογή «ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ» οι λέξεις μιλούν μηνύματα των βρύχιων υδάτων της ψυχής. Στοχαστικά ταξίδια, αύρα ερωτινή, μια λήκυθος με δεκαπεντασύλλαβο μύρο του χθεσινού χρόνου. Σφραγιδόλιθοι με ακριβά πετρώματα, ένα σκισμένο απ’ την οδύνη ποίημα. Το σπασμένο ρόδι της ευχής, δελτία ελίχρυσων στιγμών, αποσπάσματα μνήμης, το άγραφο ημερολόγιο της ελπίδας.

Βαθιά νερά
Αναρχικούς ψαλμούς ανέμισα
στα βάραθρα της μοίρας,
των φυλλοβόλων χρόνων το έρμα
και τα μάταια πετώντας όνειρα.
Είμαι γκρεμός κι είμαι γεφύρι πέτρινο.
Βρύχια νερά διαπλέουν το σώμα μου.
Ρέω στο θάμπος που χαράζει, της αυγής.
Στο σύγκρυο κάθε νύχτας που έρχεται,
γυμνές αιτίες κυλώντας,
ως το δέλτα των γρίφων.
Των αλγεινών στιγμών εξόφλησα τις οφειλές.
Φορώ το μαγικό των στίχων έλυτρο
και πια σωπαίνοντας
ακούω της γης μονάχα, τους αρχαίους ήχους.

 Διάθεση: Στα βιβλιοπωλεία ΙΑΝΟΣ, σε ηλεκτρονικά και μη βιβλιοπωλεία. Παρέχεται, επίσης, η δυνατότητα απευθείας αγοράς από τη συγγραφέα με δωρεάν αποστολή
(τηλ. επικοινωνίας: 69.74.42.98.73)

Μάνα από την Μαρία Σκουρολιάκου

Επιστρέφω απ’ το οδοιπορικό των τελετών.
Από την πόρτα του Άδη.
Αίματα σταλάζουν οι λέξεις μου
κι ορφάνεψε το ποίημα της καρδιάς.

Στων λουλουδιών τα ποτάμια
έμεινες αγκάλιασμα τυφλό.
Να σε κρατήσω πάλευα όπως ήσουν,
μα έγινες το βλέμμα και το σώμα
και το στόμα το κλειστό.

Η λέξη άγιος για Σένα
Η λέξη βάλσαμο για Σένα.
Συντρόφισσα της χαράς και του πόνου.
Πυξίδα και φως στου λογισμού τα βήματα.
Λιμάνι της καρδιάς, στοργή άνευ όρων.
Σημάδι λαμπερό
ως την άκρη του χρόνου μου.

Τώρα που τρέφομαι με τη λέξη σου μόνο,
τώρα, που σε φωνάζω αναπάντητα,
σε ζητιανεύω στ’ ακροθαλάσσι της ερημιάς
που ξεβράζει τις θύμησες.
Ο άνεμος ψαρεύει τις κραυγές μου
στο δίχτυ των προσκλητηρίων
χωρίς παραλήπτες.


Προσφεύγω στη συλλογή των ιερών σου.
Στο μηνολόγιο των ευχών,
στο χτενάκι των μαλλιών,
στις ευλογημένες σου προτροπές.
Σ΄αναζητώ στης αυλής τα τριαντάφυλλα,
στο παγερό ακουστικό του τηλεφώνου.

Μάρτης από την Μαρία Σκουρολιάκου

Μάρτης

Σαν πέρσι, πάλι Μάρτης ξημερώνει
μα η άνοιξη στενάζει στα δεσμά της.
Μονάχα η μικρή η ανεμώνη
γιορτάζει γελαστή, τη λευτεριά της.

Της άνθισης ξυπνά ο πρώτος μήνας
που λάβαρο κρατάει την ελπίδα.
Όμως μεσίστιο φορεί τον ήλιο,
τραυματισμένη κάθε του αχτίδα.

Έρχεται ο Μάρτης με ευχές και ξόρκια
κι ένα βραχιόλι στου παιδιού το χέρι.
Ας ήταν τα σκοτάδια να φωτίσει
που ο φόβος κι η σιωπή έχουνε φέρει.
''ΤΟ ΚΥΡΙΩΣ ΣΩΜΑ''   Πηγή

Ευχές από την Μαρία Σκουρολιάκου

Δεν έχω εφέτος πλουμιστές ευχές.
Κι είναι τόσο παράταιρα τα φώτα τα πληθωρικά,
στις μέρες που αλωνίζει ο πόνος.
Σας στέλνω ένα αστέρι στης καρδιάς τον ουρανό!
Μια φλόγα να ζεστάνει την ελπίδα.
Γιατί έχουμε όλοι αγκαλιάσει
τον φόβο μας σφιχτά
να μας φυλάει -λέει- απ' τον συνάνθρωπο.

Ευχή και προσευχή ας φτάσει ως τα πέρατα.
Ποτέ ξανά τέτοια Χριστούγεννα.
Ποτέ ξανά τέτοιος άψινθος χρόνος.
Να ξημερώσει ο καινούργιος βάλσαμο.
Να 'χει μέρες με ήλιο, πόρτες ανοιχτές
κι ό, τι μας πόνεσε να γίνει γνώση, φώτιση κι αγρύπνια,
για κείνο εκεί το θαύμα που ακόμα περιμένουμε
αιώνες μες στη σταυρωμένη γη.
Γιατί ''Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος, να 'ναι ήμερος, να 'ναι άκακος.
Λίγο φαΐ, λίγο κρασί, Χριστούγεννα κι Ανάσταση''
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! Πηγή

Η Αμφικλειώτισα Βίβιαν Ευθυμίου έλαβε το Α Βραβείο στην κατηγορία προσωπικής συλλογής ποιημάτων

Το μέλος του Ομίλου, Φθιωτών Λογοτεχνών & Συγγραφέων Βίβιαν Ευθυμίου έλαβε το Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ στην κατηγορία προσωπικής συλλογής ποιημάτων, του έτους 2015, με την ποιητική της συλλογή "Επιλογές και λάθη", στον διαγωνισμό 2000-2019 του Λογοτεχνικού Περιοδικού Κέφαλος.

ANAKOINΩΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ ΚΕΦΑΛΟΣ

2000 & 2019

ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΕΤΟΣ 2015

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ

Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ - ΤΙΤΛΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ: ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΛΑΘΗ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΒΙΒΙΑΝ ΕΥΘΥΜΙΟΥ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΑΥΤΟΕΚΔΟΣΗ - ΕΤΟΣ ΕΚΔΟΣΗΣ: 2015

Β΄ ΒΡΑΒΕΙΟ - ΤΙΤΛΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ: ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΓΙ' ΑΓΑΠΗ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΣΤΕΛΛΑ ΠΕΤΡΙΔΟΥ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΑΛΦΑ ΠΙ - ΕΤΟΣ ΕΚΔΟΣΗΣ: 2015

Γ΄ ΒΡΑΒΕΙΟ - ΤΙΤΛΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ: ΣΕ ΗΧΟΥΣ JAZZ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΣΤΕΦΑΝΟΥ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΑΥΤΟΕΚΔΟΣΗ - ΕΤΟΣ ΕΚΔΟΣΗΣ: 2015

Μαρία Σκουρολιάκου- Ευχές

Τούτη την έγκλειστη Λαμπρή,

ας συντονιστούμε,

στη συχνότητα

κάθε καρδιάς που αγαπάμε

κι ας μη μπορούμε ν' αγγίξουμε τον χτύπο της.

Στη συχνότητα ενός χαμόγελου που άνθισε στην καλημέρα μας

έστω κι από μακριά.

Να στείλουμε μια αγκαλιά

που θ' ανοίγει διάπλατα στη φωνή μας

και μιαν ευχή

για όσες ψυχές σηκώνουν τον σταυρό των πληγών.

Η Ανάσταση μας περιμένει να την ψάξουμε

εκεί που πραγματικά υπάρχει...

Δεύτε δώσατε Φως!

Έγκλειστος χρόνος από τη Μαρία Σκουρολιάκου

 Έλεγε κάποτε ο ποιητής ''Εμείς που δεν μας άγγιξε η φωτιά και της κραυγής το άγριο βόλι.''
     Και να που ξαφνικά ξημέρωσε, πώς είναι να μην ονειρεύεσαι, να φυλακίζεται η ανάσα, η ψυχή, το αύριο. Να βλέπεις ξαφνικά πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και πως στην πόρτα σου περνά μαύρος αγέρας.
     Και φεύγεις μακριά και διώχνεις λέξεις, αγκαλιές, ανθρώπους λατρεμένους, για κείνους για σένα,  τον διπλανό. Δεν έχεις πού να πας. Έγινες άστεγος μέσα στο σπίτι και κάνεις σχέδια μοναξιάς για να νικήσεις το θεριό του φόβου.
     Εκεί που πριν, μακριά πολύ μακριά, ήτανε μόνο τα παιδιά που ακατάσχετα  κεντούν αδιάκοπα τη γη πεθαίνοντας ή εκείνοι που σέρνονται διωγμένοι απ' τον πόλεμο μέσα σ' ερείπια και φωτιά, πείνα και ικετήριες φωνές μπροστά σε ανελέητα μάτια...
    Τώρα ακόμα και οι τοίχοι που φωλιάζεις είναι αχυρένιοι. Οι μάσκες, τα σκευάσματα, τα αντισηπτικά, στοιχειώνουνε τις μέρες. Στο έλεος καινούργιων αισθημάτων που γδέρνουν την καρδιά με τα φριχτά τους νύχια.
    Αύριο; Ποιος ξέρει τι χρώμα θα φοράει το αύριο...
    Κάθε φορά, στην άκρη μιας Γκουέρνικα, μια λέξη ζωντανή θέλει να περπατήσει και να βγει στο φως.
    Ο νους εφημερεύει στην σε ό, τι θα κρατήσει όρθια τη ζωή.
    ''Κόψε μια φέτα προσευχή για τις στιγμές τις σταυρωμένες.
    Γράψε χίλιες φορές τη λέξη ελπίδα για να ξορκίσεις το κακό.
    Αγρύπνα. Μην κοιμηθείς, μην ξεχαστείς κι αποτελειώσει ο κόσμος''
  
    Μαρία Σκουρολιάκου Πηγή

Η πόρτα από την Μαρία Σκουρολιάκου

Η πόρτα είχε χθες εφηβικό.
Μπαινόβγαινε το φως
ορμητικά θαμπώνοντας τον κήπο
κι όταν σκοτάδι,
έλαμπαν κορμιά χορευτικά.
Μοσχοβολούσαν όνειρα στις κάμαρες.
Το σήμερα, 
κόκκινο και λευκό σεντόνι,
φώναζε ονόματα
από τις ανοιγμένες γρίλιες.
Ύστερα τα ονόματα έγιναν πουλιά.
Πήραν τους δρόμους τραγουδώντας αύριο.
''ΤΟ ΚΥΡΙΩΣ ΣΩΜΑ''  Πηγή

"Η λέξη" από την Μαρία Σκουρολιάκου

     Κατακόκκινες οι ευχές από τη λέξη της. Κι έτσι που σβήνει λίγο λίγο η φωτεινή παράσταση και οι μέρες γίνονται ξανά συρμοί στο καταχείμωνο του ανθρώπου, η αγάπη μπαίνει μαζί με τα στολίδια στο συρτάρι... Στα μέτρα μας κι αυτή.

     Λένε στη γη ''αγάπη'' και ρίχνουν βόμβες ωσάν βεγγαλικά γιορτής. Αγάπη λένε στις οθόνες,  την ίδια ώρα που υπογράφουνε καρφιά για τους αποσυνάγωγους.

     Αγάπη λεν στις εκκλησιές κι όταν τελειώνουν οι ψαλμοί, αρπαχτικά οι ψυχές  κατέρχονται.

     Λένε αγάπη κι εννοούν συναλλαγή και κρύβουνε μαχαίρια για να κόψουν όποιον περισσεύει. Για το φαΐ, για το ψηλότερο σκαλί, για το ''ποιός είμαι εγώ'', τα φώτα και ''ο θάνατός σου η ζωή μου''.

     Αυτό δεν είναι αγάπη. Λέξη στην κλίνη του Προκρούστη είναι. Στολή παραλλαγής, για τις ανάγκες φαύλης εποχής που πλέει σε μεγάφωνους, μικρόφωνους, παράφωνους κι ολίγιστους. Ωστόσο λαμπερούς...

     Κάπου, μέσα στου παρα- λόγου τα πυκνά σκοτάδια, επαίτης προδομένος η αγάπη, μάς φωνάζει. Στα ονόματα που πνίγονται, στα γέλια τα σφαγμένα, και σε κάθε λογής Αχέροντα.

     Στις παιδικές πικρές αυλές, στης μνήμης τις κερκίδες, σ' αυτούς που καρτερούν, εκλιπαρούν οι μοναξιές να δώσουμε ό,τι χρωστάμε. Κωφεύουμε.

     Στα χέρια, μια κλεψύδρα μας μιλεί, γι’ αυτό που πρέπει να δοθεί στην ώρα του. Αύριο θα ‘ναι μακριά ο πόνος που δεν είδαμε. Θα 'ναι η συγνώμη σκόνη στο κενό του χρόνου.

    Τα όρια τρίζουν αλλόκοτα. Το ''εξ ιδίων'' ως αλάθητο κομπάζει.

    Σιωπή λοιπόν. Δεν είναι λέξη η Αγάπη.

    Αίμα είναι.

''ΤΟ ΚΥΡΙΩΣ ΣΩΜΑ''  Πηγή

Δελτίο συμβάντων από την Μαρία Σκουρολιάκου

Εξιλαστήρια ποιήματα στο έλεος της σφαγής. Σε ημερήσια διάταξη μάτια χιλιάδες, έχουν φως, μια οθόνη που ξερνάει πλαστικούς μαστούς, οπίσθια και λαμπερή ηλιθιότητα.

   Κανονική υποταγή και οι μάσκες πρώτη ύλη. Ελλείμματα ψυχής κι ο φόβος καρφιτσώνει χαμόγελα Εφιαλτικά.

   Παραχαράκτες πλάι μας, κόλακες ασκεπείς που βγάζουν όμορφες φωτογραφίες και  κατά συρροή λασπώνουν την αλήθεια.

  Ξημερώνει και νυχτώνει προσφυγιά. Οι μέρες πνίγονται σε προσευχές  και ακάλυπτες ζωές βάφουνε  τον ορίζοντα. Ρούχο πολιτισμού σε βιασμένο σώμα. 

 Μια γη ποτάμι κατακόκκινο από ντροπή και αίμα.

''ΤΟ ΚΥΡΙΩΣ ΣΩΜΑ'' Πηγή

Ύβριν πολέμα από την Μαρία Σκουρολιάκου

Λέξεις και κραυγές, οργή που βράζει ηφαίστειο, πληγές ανοικτές και ζώνες κινδύνου, η καλημέρα εκτός σχεδίου, στο τιμόνι ο Κάιν, ο χάρτης ματωμένα τριαντάφυλλα, τα γεράκια πεινούν, χάσκουν οι πύργοι της Βαβέλ. Βαπτίζεται ελευθερία η επιβολή και τείχη ζώνες ειρήνης και ανθρωποειδή, κοίτα, πνίγουν τα παιδιά στο αίμα.
     ΄Αχ γη της επαγγελίας, μετανάστη στον ουρανό, στις ευχές των άστρων και ανάσκελα χιλιάδες μάτια. Μάτια ορθάνοιχτα, καρφωμένα στον ήλιο που σταλάζει κατακόκκινος πάνω στα λευκά δόντια του καρχαρία.
     Φόβος, τρόμος, τρόμος. Μελλοθάνατοι του παιγνιδιού, αύριο είναι η σειρά τού δικού μας χαμόγελου.
     Γι' αυτό πες ένα όχι στους Δαναούς και τούτα τα υψωμένα χέρια δέσε γροθιά, ''μη αποδειλιών'' και ''ύβριν πολέμα''!
    Ύβριν πολέμα!
''Ακάθιστος Λόγος''  Πηγή

Οκτώβρης - Της Μαρίας Σκουρολιάκου

Ο Διόνυσος οργώνει μεθυσμένος

τις πλαγιές

Φτιάχνει κρασί

με μαυροδάφνη και ροδίτη
τα πόδια του Οκτώβρη στύβοντας.
Τέμπλα
με αθίβολα κληματαριάς.
Κρατήρες ερυθρόμορφοι τρυγούν
τα μάτια.
Αχειροποίητες βαφές φυλλορροούν
στη γη
κι η θάλασσα
ερημίτης του χειμώνα.
''ΧΡΩΜΑ ΑΥΡΙΟ''   Πηγή